Gisteren

In het zicht van de dood komt vaak de vraag naar voren wat iemand nog zou willen zeggen. Het leidt tot reflectie op het verleden, waarbij gedachten over lief en leed, grote en kleine momenten, en de betekenis van het leven zelf opkomen. Het is een tijd waarin mensen weer willen teruggrijpen naar herinneringen, het goede en het kwade willen delen, en zichzelf willen afvragen of alles wat ze hebben meegemaakt niet tevergeefs is geweest. Echter, op het moment van sterven kan alles ook als zinloos worden ervaren. Daarom is het wellicht belangrijker om voorafgaand aan deze fase vast te leggen wat men werkelijk denkt, voelt en wil.

Er zijn opmerkelijke observaties te doen, zoals een bioscoop in de Burchtstraat met de opvallende titel ‘Anita de onbevredigbare’. Deze titel roept de gedachte op dat het wellicht een vermoeiende film is. Een andere gedachte komt naar boven bij het zien van een grote villa in Berg en Dal, waar een ‘gerontologisch instituut, afdeling research’ gevestigd is, vernoemd ‘Rust en Vrede’. Dit contrasteert enorm met de drukte van het leven dat veel mensen leiden.

Wat betreft steden, Chicago heeft de twijfelachtige eer de lelijkste te zijn in de ogen van iemand die ook Heerlen, Charleroi en South Bend, Indiana heeft bezocht. De schoonheid en lelijkheid van steden is een voorte teken van menselijke ervaringen en ontmoetingen. Verder wordt het Franse vakmanschap op speelse wijze belicht aan de hand van de ‘biscotte’. Dit product lijkt perfect voor het smeren met boter, maar uit ervaring blijkt het een fragiel ding dat vaak uiteenvalt bij de poging tot beleggen.

De observaties mogen dan belangrijk zijn, ook de persoonlijke interacties spelen een grote rol. Een anekdote over een gids in Trinity voert ons mee naar de historische context waar zelfs Prins Charles ooit woonde. Een opmerkelijke vraag over Bertrand Russell, die om zijn pacifisme tijdens de Eerste Wereldoorlog werd ontslagen, laat ons nadenken over de eigenaardigheden van het leven.

Het leven, met zijn mix van lekkernijen, reflectie en mensen, wordt gezien door de lens van een individu dat zich bezighoudt met existentiële vragen en de betekenis ervan. Dit werk biedt een unieke kijk op de laatste momenten en de conversaties die daarbij kunnen ontstaan. Het roept ons op om stil te staan bij ons eigen leven, onze keuzes, en de herinneringen die ons vormen, tot aan het eind.