Kumral ve Esmer

Her biti¿ bir bälang¿ç ...Her bälang¿ç bir biti¿tir ...Ya hep oluyor, olan her ¿ey ...Ya hiç oluyor, kayboluyor her ¿ey ...Bahar mevsimine haz¿rlan¿yordu, dünya... Çiçekler yeniden filizleniyor, güne¿ s¿cakl¿¿¿ içimizi ¿s¿t¿yor, havada polenler uçuyordu. Ve ben polenlere de¿memek için hep onlardan kaç¿yordum. P¿r¿lt¿l¿ bir Cumartesi günüydü. Ortak alanda sigaram¿ ve kahvemi içip, yüzümü güne¿e dönerek ve etraftaki ye¿illikleri izlerken çoktan ruhum uçup gitmi¿ti, bäka diyarlara... Bu bana s¿kl¿kla olurdu. Günlük hayat telälar¿nda yirmi saniyede olsa akl¿m, zihnim ve kalbim uçup giderdi, kendi diyar¿na... Oradan geri döndü¿ünde ne dert kal¿r ne sinir ne de tasa... Bu benim kendime yapt¿¿¿m en büyük tedavi yöntemimdi. Ruhumu ve dü¿üncelerimi dinlendirmekti... Bäka türlü huzur bulunmuyor hayatta... Bäa ç¿k¿lm¿yor yäanan ac¿lar¿n derin hissiyat¿yla!