Ship Thieves No Anchor (CD)
Uitgelicht
|
26,33 |
Naar shop
|
|
29,32 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
No Anchor is het derde studioalbum van Chris Wollard & The Ship Thieves, verschenen op cd in het jaar 2016. Op dit album is voelbaar dat het collectief, aangevoerd door de Hot Water Music-gitarist en zanger Chris Wollard, zich volledig richt op een rauwe, melodieuze en geëngageerde vorm van punkrock. Na twee eerdere albums waarop nog veelvuldig werd gerekend op ingrediënten uit het Americana-genre en de folkrock, kiest No Anchor resoluut voor een directe, energieke en opvallend cohesieve koers vol distortion, stevige refreinen en een prominente ritmesectie. De muzikale lijn is door en door eigentijds, maar ademt dezelfde authentiek rauwe en eerlijke energie als de klassiekers uit de vroege Gainesville punk-scene. Desondanks is No Anchor geen een-op-een hommage aan Hot Water Music; het klinkt als een gelijkwaardig zelfstandig project, met behoud van Wollards kenmerkende gitaren en rauwe, expressieve zang. De groep is in staat om een brede dynamiek en subtiele textuur in het geluid te brengen, waardoor het album ondanks de eenduidigheid van het genre van begin tot eind blijft boeien. Het genre valt het beste te omschrijven als melodieuze punkrock, met duidelijk Britse popinvloeden en een doordringend werkethos. De muziek is gelaagd maar direct, met songs die knielen voor de kracht van het ritme en de spanningsboog tussen simpelheid en herkenbaarheid. No Anchor laat een muzikale urgentie horen die past bij een band die klaar is voor het grote podium, zonder daarbij hun eigen geluid te verliezen. Het album mag dan voor de fijnproever licht variëren in songkwaliteit, de energie en het enthousiasme zijn van de eerste tot de laatste toon onmiskenbaar aanwezig.
No Anchor is het derde studioalbum van Chris Wollard & The Ship Thieves, verschenen op cd in het jaar 2016. Op dit album is voelbaar dat het collectief, aangevoerd door de Hot Water Music-gitarist en zanger Chris Wollard, zich volledig richt op een rauwe, melodieuze en geëngageerde vorm van punkrock. Na twee eerdere albums waarop nog veelvuldig werd gerekend op ingrediënten uit het Americana-genre en de folkrock, kiest No Anchor resoluut voor een directe, energieke en opvallend cohesieve koers vol distortion, stevige refreinen en een prominente ritmesectie. De muzikale lijn is door en door eigentijds, maar ademt dezelfde authentiek rauwe en eerlijke energie als de klassiekers uit de vroege Gainesville punk-scene. Desondanks is No Anchor geen een-op-een hommage aan Hot Water Music; het klinkt als een gelijkwaardig zelfstandig project, met behoud van Wollards kenmerkende gitaren en rauwe, expressieve zang. De groep is in staat om een brede dynamiek en subtiele textuur in het geluid te brengen, waardoor het album ondanks de eenduidigheid van het genre van begin tot eind blijft boeien. Het genre valt het beste te omschrijven als melodieuze punkrock, met duidelijk Britse popinvloeden en een doordringend werkethos. De muziek is gelaagd maar direct, met songs die knielen voor de kracht van het ritme en de spanningsboog tussen simpelheid en herkenbaarheid. No Anchor laat een muzikale urgentie horen die past bij een band die klaar is voor het grote podium, zonder daarbij hun eigen geluid te verliezen. Het album mag dan voor de fijnproever licht variëren in songkwaliteit, de energie en het enthousiasme zijn van de eerste tot de laatste toon onmiskenbaar aanwezig.