Witte onschuld

Gloria Wekker onderzoekt in Witte onschuld een fundamentele paradox van de Nederlandse samenleving: de passie en agressie die racisme oproepen, terwijl het bestaan van ras en racisme in de praktijk ontkend wordt. Het boek analyseert hoe het dominante zelfbeeld van de witte Nederlander in stand blijft via een zogenaamd cultureel archief: diep verankerde attitudes en emoties met wortels in het koloniale verleden. In de heruitgave is ook een uitgebreid voorwoord opgenomen waarin Wekker terugblikt op 2020, een jaar dat zij aanduidt als een annus horribilis, en zij formuleert vier nieuwe paradoxen naast de vier tegenstellingen die zij al genoemd had in de oorspronkelijke inleiding. Hiermee biedt het werk een scherpzinnige ontrafeling van het zelfbeeld van de natie en plaatst het geschiedenis, politiek en antropologie naast elkaar als een verhelderende collage.

De correspondenties uit de kritische stemmen benadrukken de betekenis van het boek: Adichie spreekt van een verhelderende collage van geschiedenis, politiek en antropologie; Ahmed ziet een bijdrage aan het bestuderen van het cultureel archief van kolonialisme; Gilroy noemt het een belangrijke bijdrage aan het debat over witheid; Sunier en Schinkel prijzen de uitnodiging tot luisteren en leren. De heruitgave telt 346 pagina’s en verschijnt als paperback onder AUP Algemeen.

Kenmerken

• Titel: Witte onschuld door Gloria Wekker
• Centrale vraag: waarom roepen ras en racisme passie en agressie op?
• Hoofdconcept: cultureel archief van kolonialisme
• Vier nieuwe paradoxen naast bestaande tegenstellingen
• Voorwoord met terugblik op 2020, “annus horribilis”
• Wetenschappelijke noten: geschiedenis, politiek en antropologie