20 lipca 1934 r.

Ksi¿¿ka analizuje recepcj¿ ¿mierci ojca Cícero Romão Batisty, bior¿c pod uwag¿ poetyckie produkcje brazylijskich Cantadores i Cordelistas. Narracje popularnych poetów rozumiane s¿ w ich wymiarze jako pamflety-epitafia. Model narracyjny przybiera form¿ wiersza, zgodnie ze schematem rymów i metrum praktykowanym przez poetów tworz¿cych ten gatunek poetycki. Nast¿puje proces deifikacji charyzmatycznego przywódcy Pó¿nocnego Wschodu, który przezwyci¿¿a wiele sprzeczno¿ci zwi¿zanych z jego historyczn¿ podró¿¿. ¿mier¿ bohatera religijnego (ojca Cícero Romão Batisty) jest przedstawiana jako rodzaj portalu transmutacyjnego mi¿dzy p¿aszczyzn¿ ziemsk¿ i niebiäsk¿, rozszerzaj¿cego moce kap¿ana. ¿mier¿ ustanawia cechy, które mog¿ by¿ prezentowane tylko zmar¿emu, mimo ¿e jest on uznanym przywódc¿ religijnym w pó¿nocno-wschodniej Brazylii, po jego ¿mierci. Wiersz podkre¿la proroctwa, cuda i ¿wi¿to¿¿ jako cechy, które tworz¿ biografi¿ cz¿owieka religijnego, która narzuca si¿ innym historycznym praktykom jego ¿ycia. To w¿änie obecno¿¿ Ojca Cícero w Juazeiro do Norte-CE sama w sobie ustanawia miasto jako miejsce wiary i promotora zbawienia, nap¿dzaj¿c pielgrzymki.