A Place To Bury Strangers Transfixiation
Uitgelicht
|
34,76
26,99 |
Naar shop
|
|
34,06 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol
Transfixiation is het vierde studioalbum van de Amerikaanse noiserockband A Place to Bury Strangers, uitgebracht in 2015 via Dead Oceans. Het album markeert een gedurfde experimentele evolutie voor het trio uit Brooklyn, waarbij hun kenmerkende sonische vernietiging – intense noise, feedback en dissonantie – wordt vermengd met helderdere zang en onverwachte toegankelijkheid, waardoor hun explosieve live-energie directer wordt vastgelegd dan op eerdere albums. Het album pulseert van onvoorspelbaarheid en verwerkt invloeden uit de gothic pop van de jaren 80 via distortion en fuzz, terwijl de productie van frontman Oliver Ackermann lagen van galm wegpeelt voor een rauwe, gevaarlijke "gutter vibe" die akelig, kwaadaardig en voelbaar gevaarlijk aanvoelt, zoals bassist Dion Lunadon het omschrijft. Recensenten merken de rusteloosheid van de band op, bijna tien jaar na de start, waarbij ze schakelen tussen schurende maalstroom van meedogenloos gitaargekletter en bottenbrekende uitbarstingen en meer melodieuze, dance-rockachtige elementen die knipogen naar tijdgenoten als HEALTH. Deze dualiteit toont hun meesterschap in gecontroleerde chaos zonder zich te veel te richten op opnametekortkomingen, hoewel sommigen kritiek hebben op het gebrek aan frisse ideeën te midden van de kakofonie. Over het geheel genomen zet Transfixiation hun voortdurende ontwikkeling voort en stelt het de transformatie te midden van de storm ter discussie.
Transfixiation is het vierde studioalbum van de Amerikaanse noiserockband A Place to Bury Strangers, uitgebracht in 2015 via Dead Oceans. Het album markeert een gedurfde experimentele evolutie voor het trio uit Brooklyn, waarbij hun kenmerkende sonische vernietiging – intense noise, feedback en dissonantie – wordt vermengd met helderdere zang en onverwachte toegankelijkheid, waardoor hun explosieve live-energie directer wordt vastgelegd dan op eerdere albums. Het album pulseert van onvoorspelbaarheid en verwerkt invloeden uit de gothic pop van de jaren 80 via distortion en fuzz, terwijl de productie van frontman Oliver Ackermann lagen van galm wegpeelt voor een rauwe, gevaarlijke "gutter vibe" die akelig, kwaadaardig en voelbaar gevaarlijk aanvoelt, zoals bassist Dion Lunadon het omschrijft. Recensenten merken de rusteloosheid van de band op, bijna tien jaar na de start, waarbij ze schakelen tussen schurende maalstroom van meedogenloos gitaargekletter en bottenbrekende uitbarstingen en meer melodieuze, dance-rockachtige elementen die knipogen naar tijdgenoten als HEALTH. Deze dualiteit toont hun meesterschap in gecontroleerde chaos zonder zich te veel te richten op opnametekortkomingen, hoewel sommigen kritiek hebben op het gebrek aan frisse ideeën te midden van de kakofonie. Over het geheel genomen zet Transfixiation hun voortdurende ontwikkeling voort en stelt het de transformatie te midden van de storm ter discussie.
Prijshistorie
* Prijshistorie bevat geen data van Amazon.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: