Afrykańska gramatyka pokoju

Ksi¿¿ka "African Grammar of Peace" analizuje kwestie sprawowania rz¿dów i rozwi¿zywania konfliktów w Afryce w oparciu o epistemologie dekolonialne i afrykäskie feminizmowe. Twierdzi ona, ¿e instytucje kolonialne narzuci¿y eurocentryczne, patriarchalne ramy, które zmarginalizowäy wiedz¿ autochtoniczn¿ i pozbawi¿y kobiety wp¿ywowych ról, jakie pe¿ni¿y w okresie przedkolonialnym, takich jak królowe-matki, handlarze czy mediatorzy. Ksi¿¿ka rozwija koncepcj¿ "kolonialnej natury pokoju", pokazuj¿c, w jaki sposób mi¿dzynarodowe modele budowania pokoju - pokój liberalny, programy DDR (rozbrojenie, demobilizacja i reintegracja), wybory - przedk¿adaj¿ zachodnie wzorce techniczne nad lokalne praktyki, takie jak drzewo palaver, Ubuntu oraz rytuäy, takie jak Gacaca i Mato oput. Opieraj¿c si¿ na pracach Quijano, Mignolo, Oyewumi i Tamale, ksi¿¿ka analizuje hybrydowe formy sprawowania w¿adzy: czasem emancypacyjne (Grupa Pokojowa z Wajir, s¿dy Gacaca), a czasem reprodukuj¿ce dominacj¿ (kooptacja zwyczajowa w Kivu, szariat w Nigerii). W ostatnich rozdziäach proponuje si¿ demokratyzacj¿ osadzon¿ w konkretnym kontek¿cie, opart¿ na legitymacji relacyjnej, pluralistycznych porz¿dkach normatywnych oraz odpowiedzialno¿ci skoncentrowanej na spo¿eczno¿ci, której zwie¿czeniem jest afrykäska gramatyka pokoju skupiaj¿ca si¿ na g¿osach subalternów i endogenicznej kreatywno¿ci politycznej jako fundamentach inkluzywnego afrykäskiego sprawowania w¿adzy.