Alban Darche Le Gros Cube 2 (CD)

v Le Gros Cube #2, nieuw album van Alban Darche's big band: een Amerikaans format, van vertrouwd tot raadselachtig. Interview Alban Darche / Thierry Mallevaës, 2020 Le Gros Cube, nummer 2? Nummer twee, want er was al een nummer één. In het kielzog van het trio Le Cube, begin jaren 2000, heb ik een groot ensemble opgericht, Le Gros Cube (14 muzikanten). Een eerste album 'La Martipontine' kwam uit in 2005, gevolgd door 'Polar Mood', 'Le Pax', met Philippe Katerine en 'Queen Bishop' met een grotere Gros Cube (piano, tweede drums, drie zangers). Het duurde ongeveer tien jaar. Vanaf 2012 ben ik verder gegaan in een iets kleinere bezetting met de Orphicube (9 muzikanten). Met dit lichtere orkest kon ik het terrein van de kamermuziek verkennen. Waarom een wedergeboorte? Bij bigbands is de bijzondere emotie die een groot ensemble bij het publiek oproept, iets wat me altijd heeft geïnteresseerd. En ik wilde werken met traditionele instrumentatieTraditioneel ?In mijn eerste Gros Cube had ik een originele instrumentatie, met onvolledige secties. Voor Le Gros Cube #2 heb ik gekozen voor een big band in Amerikaanse stijl: vijf saxen, vier trompetten, drie trombones en tuba, en een ritmische piano, gitaar, contrabas en drums.Tussen al deze solisten, welke rol voor de saxofonist Alban Darche? Precies, dat was niet gemakkelijk: zo'n muzikanten uitnodigen, voor hen schrijven en hen niet laten spelen terwijl ik zelf alle solo's voor mijn rekening neem. Na lang nadenken koos ik voor de tenor. Ik zal niet de enige zijn op deze positie, maar het is wel de positie waarin ik me het best zal kunnen uitdrukken. Deze positie in het midden van de saxsectie is centraal en blijft een goede plek om te regisseren. Door de lead alt aan Amerikanen toe te vertrouwen krijgt de klank van het orkest meteen kleur.Terug naar de muziek: wat kun je verwachten van Le Gros Cube #2? Het is een samenstel van onuitgegeven stukken en opnieuw georkestreerde stukken. Met Le Gros Cube # 2 weet ik dat ik over een machine beschik die onmiddellijk zal werken, die het publiek op vertrouwd terrein zal brengen, maar die ook op zijn gemak zal zijn in een meer raadselachtig register. Dat is wat mij interesseert: van het vertrouwde naar het raadselachtige gaan, dat het raadselachtige 'klassiek' klinkt. Heel persoonlijke kleuren aanbieden in een vertrouwd landschap, of een complex landschap bouwen met kleuren die toch voor de hand liggen.