Alberto Barbetta, Jimin Oh & Giulia Rettore Vincenzo Ferroni, Ernesto Berio: Complete Organ Works (CD)

Het leven van Vincenzo Ferroni (Tramutola, 17 februari 1858 - Milaan, 10 januari 1934), tegenwoordig vooral bekend vanwege zijn Cursus contrapunt en fuga, is ongetwijfeld fascinerend en vertelt ons over zijn onvoorwaardelijke liefde voor muziek. Geboren in een klein dorpje in de provincie Potenza, Basilicata, raakte hij gepassioneerd door muziek dankzij zijn vader, een kleermaker en amateurmuzikant in het harmonieorkest van de stad. De jonge Vincenzo begon de hoorn te studeren en leerde de eerste beginselen van de muziek van zijn vader, terwijl zijn broer Domenico hetzelfde deed met de viool. In de hoofdstad vond de jonge Vincenzo echter geen gunstige omgeving om zijn muzikale studies voort te zetten. In 1876 werd hij toegelaten tot de klas Harmonie, Solfège en Begeleiding van Augustin Savard aan het Conservatoire de musique de Paris en later tot de klas Compositie van Jules Massenet. Dit waren de jaren waarin een jonge Claude Debussy ook naar het Parijse Conservatorium ging, zij het met aarzelende standvastigheid. In 1880 behaalde Ferroni zijn diploma in Harmonie, waarmee hij blijk gaf van een groot talent. Dit leidde ertoe dat hij werd aangesteld als vervangend leraar in de klas van Savard tot 1883, toen hij afstudeerde in Compositie (Fuga) bij Massenet. In de examencommissie zaten de directeur van het conservatorium, Ambroise Thomas, zijn leraar Massenet en Théodore Dubois. In 1887 besloot Ferroni, die naar zijn vaderland wilde terugkeren, te solliciteren naar een van de twee professoraten in composities die door het Koninklijk Conservatorium van Milaan waren aangekondigd. Nadat hij de wedstrijd had gewonnen, werd hij op 1 augustus 1888 benoemd tot professor in compositie als opvolger van Amilcare Ponchielli. Tijdens zijn periode aan het conservatorium van Milaan was hij vierentwintig jaar onderdirecteur en een paar maanden lang zelfs directeur, maar uiteindelijk gaf hij de rol door aan zijn oud-leerling Arrigo Pedrollo. 26 (opgedragen aan Luigi Mapelli) zijn composities die gekenmerkt worden door vaardig en zelfverzekerd schrijven. Verschillende aspecten verenigen ze: het contrapuntische schrijven, een constant kenmerk van Ferroni's output, en de melodieusheid van de muzikale lijnen, die zelfs in de polyfone textuur aanwezig blijft. De verzameling korte stukken, bestaande uit twee Entrate, drie Elevazioni, drie Versetti en een Sortita, maakt deel uit van een publicatie van composities bedoeld voor liturgisch gebruik. Het werd gepubliceerd door Calcografia Musica Sacra in Milaan in 1888 en verscheen ook in andere bloemlezingen van orgelmuziek uit die periode. Ondanks hun beknoptheid zijn deze stukken nauwgezet en rigoureus gecomponeerd, een afspiegeling van de zin die Ferroni placht te herhalen tegen zijn studenten met betrekking tot de toewijding en inspanning die nodig was voor hun studie: 'Je moet het bloed van je ogen op de bladen achterlaten' (wat betekent dat ze zich moeten inspannen en concentreren). De Trois pièces de musique religieuse Op. 28 uit 1886, alle drie nog in manuscriptvorm, weerspiegelen de invloed van de Franse smaak in het gebruik van harmonieën, gecombineerd met de Italiaanse cantabile stijl in de behandeling van de melodie, tot in het kleinste detail nauwkeurig uitgewerkt. Aan de andere kant wordt het Sanctus voor tenorstem - op deze CD uitgevoerd door een sopraan - gekenmerkt door een orgelinleiding met een martiaal karakter door het gebruik van gestippelde ritmes, afgezwakt door het centrale recitatiefgedeelte en het pianissimo einde. De krant Le Figaro publiceerde het stuk als bijlage in 1886. 57 is een compositie met dichte en gespannen harmonieën, waarbij de viool een thema presenteert dat lijkt op een Prière, een gebed.