Alle gedichten

In deze beschrijving komen gedachten uit verschillende teksten samen over poëzie en wie de “beste” dichter kan zijn. De tekst refereert aan Remco Campert en zijn uitspraak dat dichten geen wedstrijd is, zelfs niet als je er prijzen mee wint. Het fixt de aandacht op Frank Koenegracht en diens verzamelde gedichten, waarbij een passage uit Epigram licht werpt op de kern van poëzie: in zijn verbeelding lijkt alles rustiger en donkerder en toch is er een scherp waakzame ondertoon. De betrokkenheid bij Koenegrachts werk ontstaat bij een zorgvuldige herlezing van zijn verzamelbundel, waarin Epigram centraal staat met krachtige, beeldende zinnen. Verder zijn er verwijzingen naar lijntjes zoals “mijn ziel is onzichtbaar” en het meta-beeld van denken als een hondje in de bocht van de weg. De tekst schetst zo een fascinatie voor poëzie als levendige kunst die voorbij prijsvorming gaat en zich richt op de werking van taal en verbeelding.

De passage onderstreept het idee dat poëzie zichzelf aandurft en verwachtingen trotseert. Door de beschrijving van Epigram en de beelden van stilte, beweging en het onzichtbare, krijg je een indruk van hoe Koenegracht poëzie benadert: als een wakker, waakzaam proces waarin woorden leven en invloed hebben op de lezer.

• Epigram centraal in Koenegrachts verzamelbundel
• Beelden van stilte en waakzaamheid in POËZIE
• “Mijn ziel is onzichtbaar” als kernzin
• Verzameling: eerste editie, hardcover
• Uitgeverij Bezige Bij en Uitgeverij De
• Beschouwing over Campert’s uitspraak over dichten