Alle moeders wenen dezelfde tranen

Twee moeders, verbonden door ongeloof, vertellen een verhaal van verlies, schaamte en veerkracht. Sophie Pirson en Fatima Ezzarhouni lijken op het eerste gezicht weinig gemeen te hebben: de een verliest haar dochter tijdens de aanslagen van 22 maart 2016 in metro Maalbeek, de ander heeft een zoon die zich bij IS aansloot en vanuit Syrië dreigende plannen maakte. Op een bijeenkomst waar families van geradicaliseerde jongeren samenkomen met slachtoffers, ontstaan woorden die elkaar raken en een begin vormen van een onverwachte vriendschap. Ze delen pijn en tranen, maar zoomen tegelijk uit naar wat het betekent mens te zijn en lief te hebben. De verhalen raken elkaar in de kern: de tranen zijn geen einde, maar een begin van een zoektocht naar hoop, menselijkheid en toekomst voor de kleinkinderen en voor de wereld waarin ze leven. Met een voorwoord van David Van Reybrouck en vertaald uit het Frans door Marijke Persoone, biedt dit boek een intieme kijk op rouw, empathie en doorzettingsvermogen.

Deze gesprekken laten zien hoe moedige, harde gevoelens kunnen leiden tot verbinding en begrip, en hoe liefde ondanks gekwetste vleugels een blijvende erfenis kan dragen.

Kenmerken

• Twee moeders: Sophie Pirson en Fatima Ezzarhouni.
• Dochter zwaargewond bij 22 maart 2016 Maalbeek.
• Zoon sloot zich aan bij IS vanuit Syrië.
• Ontmoeting van families van geradicaliseerde jongeren met slachtoffers.
• Voorwoord door David Van Reybrouck, vertaald door Marijke Persoone.
• Thema's schaamte, pijn en hoop voor de toekomst.