Analiza molekularna wirusa zapalenia w¿troby typu C w populacji maroka¿skiej

Ewolucja wirusa zapalenia w¿troby typu C (HCV) jest procesem wysoce dynamicznym. Niewiele jest informacji na temat epidemiologii molekularnej izolatów HCV w Maroku, regionie znanym ze ¿redniej cz¿sto¿ci wyst¿powania zakäe¿ HCV. Celem niniejszego badania by¿o okre¿lenie rozmieszczenia podtypów szczepów HCV u pacjentów z przewlek¿ym zakäeniem HCV w Maroku oraz oszacowanie cz¿sto¿ci wyst¿powania substytucji aminokwasów w regionie rdzeniowym HCV u pacjentów z Maroku, którzy nie byli wcze¿niej leczeni. W badaniu uwzgl¿dniono 185 pacjentów z dodatnim wynikiem testu anty-HCV. Identyfikacj¿ podtypu HCV przeprowadzono odpowiednio poprzez sekwencjonowanie regionów 5'UTR, rdzenia i NS5B. Histori¿ demograficzn¿ HCV wywnioskowano na podstawie analizy ¿äcucha Markowa metod¿ bayesowsk¿ Monte Carlo. Analiza filogenetyczna oparta na regionie NS5B wykazäa, ¿e najcz¿¿ciej wyst¿puj¿cym podtypem by¿ podtyp 1b (75,2%), a nast¿pnie podtyp 2i (19,1%). Podtyp HCV 1b miä jeszcze wi¿ksz¿ cz¿sto¿¿ wyst¿powania w przypadku raka w¿trobowokomórkowego. Stosuj¿c podej¿cie bayesowskie, ¿redni¿ dat¿ pojawienia si¿ najnowszego wspólnego przodka oszacowano na 1910 r. dla HCV-1b i 1854 r. dla HCV-2i. Na podstawie regionu rdzenia wykryto mutacje R70Q lub L91M u ponad jednej czwartej pacjentów zakäonych HCV-1b.