Analiza wywiadowcza i sztuka symulacji wojennych

Gry wojenne mog¿ stanowi¿ skuteczny mechanizm szkoleniowy oraz narz¿dzie do analizy ryzyka - w tym do oceny zagro¿e¿ i szkód - a tak¿e wspomagä proces podejmowania decyzji strategicznych. Jednak ich potencjä nie zostä jeszcze w wystarczaj¿cym stopniu wykorzystany na potrzeby analizy wywiadowczej, zw¿aszcza w obszarze egzekwowania prawa i wywiadu kryminalnego. Analiza wywiadowcza - zarówno jako wynik, jak i proces - stanowi wyzwanie. Od samego pocz¿tku proces udzielania odpowiedzi na pytanie wywiadowcze mo¿e by¿ utrudniony przez dost¿pno¿¿ i obecno¿¿ informacji nadmiernych, niewystarczaj¿cych lub wprowadzaj¿cych w b¿¿d. Dodatkowo komplikuje go sposób my¿lenia analityka oraz nieod¿¿czne uprzedzenia obecne w samych informacjach, a tak¿e te, które wnosi sam analityk. W niniejszym artykule proponuje si¿, aby symulacje wojenne zostäy w¿¿czone do zestawu narz¿dzi analitycznych, którymi dysponuje analityk. Wykazuje on, ¿e symulacje wojskowe mog¿ by¿ zarówno skutecznym narz¿dziem wspomagaj¿cym szkolenie specjalistów wywiadu, jak i pomagä w tworzeniu rygorystycznej i podlegaj¿cej weryfikacji argumentacji analitycznej. W ten sposób symulacje wojskowe maj¿ potencjä, by zapewni¿ analitykom pewn¿ jasno¿¿ w z¿o¿onych ¿rodowiskach, w których pracuj¿.