Anatomia czasu

Estetyczny horyzont wspó¿czesnego kina wyznacza powrót do medytacji nad czasem jako do¿wiadczeniem widza. Zjawisko to zostäo w du¿ej mierze zbudowane wokó¿ wykorzystania sekwencji uj¿¿ jako narz¿dzia, które wytwarza czasowo¿¿ zwi¿zan¿ nie tylko z wewn¿trznym rytmem filmu, ale tak¿e z tworzeniem percepcyjnych powi¿zä u widza. W niniejszej rozprawie staramy si¿ ustanowi¿ p¿ynn¿ taksonomi¿ temporalno¿ci, która konstruuje pierwsz¿ propozycj¿ dotycz¿c¿ potencjäu sekwencji uj¿¿ do obróbki czasowej. W ¿wietle tej taksonomii identyfikujemy seri¿ wspó¿czesnych produkcji, które wykorzystuj¿ czasow¿ dylatacj¿ i ci¿g¿o¿¿ jako narz¿dzie do pojawiania si¿ wräe¿ lub stanów psychicznych u widza; a z drugiej strony zestaw filmów, które ustanawiaj¿ wyräny dyskurs na temat ich w¿asnego wymiaru czasowego.