Andrea Molteni Beethoven: Con Alcune Licenze (CD)

Nieuwe opnamen van de late Beethoven op zijn meest heroïsche en visionaire manier. Andrea Molteni speelt Scarlatti met 'rinkelende toon en virtuoze behendigheid' meldde het tijdschrift Fanfare over de verzameling sonates van de Italiaanse pianist op Piano Classics (PCL10233). The Art Music Lounge prees zijn gedurfde juxtapositie van Petrassi en Dallapiccola (PCL10222) als 'een vreemd maar prachtig album', waarbij werd opgemerkt dat 'Molteni schittert terwijl hij met energie en elan door de muziek scheurt'. Deze kwaliteiten komen hem goed van pas bij de ontberingen van de late Beethoven. Met zijn 'Hammerklavier' Sonate uit 1818 daagde de componist zowel pianisten als luisteraars uit om een werk te assimileren dat ongekend was in zijn lengte en complexiteit. Motivisch verbonden door een dalende terts door het bewogen verloop van de vier delen, opent de Sonate met een steil Allegro. Een scherp Scherzo leidt dan een lang en spiritueel geëngageerd langzaam deel in, voordat de machtige finale naar zijn epische conclusie snelt door middel van een dicht doorwrochte fuga. In elk opzicht schetst de Sonate de blauwdrukken voor wat bekend zou worden als Beethovens late stijl, of deze nu tot uiting kwam in solo-, kamer-, orkest- of vocale muziek. Het meest gevierde resultaat van deze late stijl is de Grosse Fuge die Beethoven schreef als finale van zijn Strijkkwartet Op.131. Overgehaald door zijn uitgever om het te vervangen door een minder inspannend slot, liet Beethoven deze machtige fuga op zichzelf staan, en dat is sindsdien zo gebleven, als een woeste maar lonende oefening in concentratie en contrapuntische kunst. Molteni presenteert deze fuga in een 19e-eeuwse bewerking van Louis Winkler die verrassend weinig is opgenomen. In het midden van Molteni's recital biedt de Sonate Op.110 een heilzaam contrast. Ook hier zijn voorbeelden van heroïek, rustieke humor en melancholie, maar gedistilleerd tot een essentie van vitaliteit.