Antimatter - The Judas Table (LP)

Mick Moss heeft gedurende zijn leven herhaaldelijk teleurstellingen op persoonlijk vlak ervaren, met de bijbehorende zelfkritiek. De tekortkomingen van menselijk gedrag en het sociale leven vormen al sinds jaar en dag de rode draad in zijn teksten, maar vóór "The Judas Table" bereikte Moss een kritieke grens. Op het zesde album van Antimatter beschrijft hij verschillende persoonlijke conflicten met een ongewone, bijna wetenschappelijke scherpte en is hij harder dan ooit voor mensen uit zijn directe omgeving, maar ook voor zichzelf: "Voor 'The Judas Table' breng ik de verschillende persoonlijkheden samen van mensen wier harteloze, respectloze en verraderlijke acties me talloze jaren van depressie hebben bezorgd", legt hij uit. "Jarenlang dacht ik dat het probleem bij mij lag. Ik was altijd open en deed mijn best, maar werd desondanks vaak gebruikt en verraden. Dit deed me geloven dat ik waardeloos was en het verdiend moest hebben. Nu realiseer ik me dat het probleem lag bij de klinisch-psychologische, zielloze mensen die me zo behandelden vanwege hun aard, niet de mijne." De bevrijdende en krachtige conceptuele benadering is ook terug te vinden in de muziek. "The Judas Table", net als "Leaving Eden" en "Fear Of A Unique Identity", is vooral aantrekkelijk vanwege de intense mix van melancholische artrock, duistere gothic en introspectieve akoestische stukken, maar klinkt over het geheel minder nerveus en rusteloos dan eerdere albums. Het nieuwe Antimatter-album oogt kalm en getuigt van een tot nu toe onbekende innerlijke rust, een gevonden evenwicht – een aanwijzing dat Moss zijn kwellende demonen wellicht heeft overwonnen?