Arden (CD)

Er zijn geen gemakkelijke definities van ARDEN's muziek. De singer-songwriter heeft een lange weg afgelegd sinds haar jaren als de eigenzinnige popartieste Marie Marie in 2014, een pad vol innovatie en transformatie - zowel voor haar muziek als persoonlijkheid. In de zee van veranderingen, is één ding een constante in Arden's carrière; haar stem en haar relatie met de harp. Arden's laatste, titelloze album is een erkenning van diezelfde constante, een acceptatie die de songwriter in staat heeft gesteld om nieuwe hoogten te bereiken met oude instrumenten. 'ARDEN' markeert een thuiskomst op een paar fronten voor Arden. Ten eerste was het het eerste album dat de songwriter zelf opnam en produceerde, volledig vanuit haar huis, kort na de geboorte van haar tweede kind. 'Hierdoor kon ik mijn werk als artiest combineren met mijn moederschap en kon ik me aan de muziek wijden zonder de tijds- en kostendruk van een grote studio,' herinnert Arden zich. Het terugschroeven van haar productie betekende meteen dat de harp een grotere prominentie dan ooit in Arden's muziek kreeg. Elke track op 'Arden' is een experiment met beide, harp en stem sensueel bewerkt met loops en lagen, mallets en dempers. De Faroese elektronische artiest Janus Rasmussen, die het album mede produceerde en mixte, vult het geluid aan met subtiele elektronische texturen. Soms begeleiden de akkoorden die op het instrument worden gespeeld slechts subtiel de zang, nauwelijks merkbaar, op andere momenten krijgt elke tokkel een onweerlegbare aanwezigheid en een eigen leven. 'De harp heeft een warme, aardse klank met heel weinig hoge tonen. Dat past niet in elke context, het zal vaak niet goed projecteren, maar wat ik vroeger als een tekortkoming zag, probeer ik nu als een kracht te gebruiken,' zegt Arden. De negen tracks van Arden stralen een gevoel van vertrouwen uit. Terwijl harp en zang plaats maken voor een zachte en delicate sfeer, is er een onmiskenbare volwassenheid in het algemene geluid dat erin slaagt om durf te tonen zonder te veel te hoeven zeggen. Opener Azaleas belichaamt veel van de originaliteit die het hele album doordringt; een track gevuld met plotwendingen, een cyclus van vocale octaven en klankkleuren, maar die op de een of andere manier toch oprecht en ongecompliceerd aanvoelt: 'Tot nu toe had ik het creatieve proces vaak als een strijd ervaren, met mezelf, met mijn capaciteiten en met mijn twijfels. Deze keer wilde ik werken vanuit de vreugde van het creëren. Om deze kleine plantjes van ideeën te laten groeien zonder ze te buigen,' legt Arden uit. Door de muziek op natuurlijke wijze tot bloei te laten komen, kreeg Arden's geluid imperfecte randen en experimentele kwaliteiten die alleen maar bijdragen aan het unieke karakter ervan. Vanaf het langzame, vocaal gestuurde begin van Open is het onmogelijk om de percussieve ontrafeling te voorspellen. Zelfs Waves , een van de meer rechttoe rechtaan nummers op het album slaagt erin om rillingen over de rug te bezorgen wanneer een plotselinge, trapsgewijze, elysische harpmelodie door een wuivende hemel van strijkers breekt. Bij het interpreteren van haar eigen album, zegt Arden dat ze denkt dat ze dichter bij haar 'vrouwelijke muzikale kant' is gekomen. Dit nieuwe perspectief lijkt verder te reiken dan het voor de hand liggende begrip van de vrouwelijke energie als zachter en delicater - hoewel beide woorden gebruikt kunnen worden om Arden's muziek te beschrijven - naar iets dat meer verwant is aan een intuïtief soort creativiteit: 'Ik wilde mijn muzikale visie onafhankelijk ontwikkelen, en vertrouwen op mijn eigen ideeën. Ik wilde gewoon mijn manier van werken volgen, in mijn eigen tempo, soms 's avonds laat, soms 's morgens vroeg, soms urenlang, soms slechts minuten,' zegt Arden 'Ik wilde niet zoeken naar perfectie, maar creëren vanuit het moment, met vreugde en de moed hebben om imperfectie deel te laten uitmaken van mijn expressie.'