Aziza Brahim Mawja (CD)

Aziza Brahim’s album Mawja is een krachtig staaltje van hedendaagse desert blues met sterke invloeden uit de West-Sahara, Spanje en Cuba. Het album, uitgebracht op cd in 2024, weerspiegelt haar diepgewortelde verbondenheid met haar Sahrawi-erfgoed en de muzikale invloeden die zij gedurende haar leven in verschillende diaspora’s heeft opgedaan. Het genre van Mawja laat zich het beste omschrijven als een hybride van desert blues, Sahrawi folk en Iberische invloeden. De muziek bevat duidelijke kenmerken van de traditionele haul–ritmes en de tabal, een handdrum die essentieel is binnen de Sahrawi-cultuur en enkel door vrouwen wordt bespeeld. Tegelijkertijd hoor je de weerklank van flamenco, Caribische patronen en moderne westerse genres terug, zoals blues en zelfs punk. Deze versmelting zorgt voor een rijk, gelaagd geluidspunt waarin melancholie en levenslust voortdurend samenkomen. De openingstrack "Bein Trab U Lihjar" zet meteen de toon met krachtige percussie en Aziza’s krachtige stem die de luisteraar direct in haar persoonlijke herinneringen meesleept. Haar zang blijft throughout het album een emotioneel anker, verweven met zowel opbeurende als lijdende ondertonen. Een van de meest opvallende nummers is "Metal, Madera", waarin rauwe bluesriffs, Sahrawi-tradities en punkachtige drums samenkomen tot een ongepolijste, meeslepende track. De percussie op dit nummer is geïnspireerd op het geluid van de Britse band The Clash, wat de vernieuwingsdrang van het album onderstreept. Een ander memorabel nummer is "Fuadi", waarmee het album afgesloten wordt. De tekst, geschreven door de Sahrawi dichter Zaim Alal, is doordrenkt van het verdriet om scheiding en de hoop op hereniging. De compositie wordt extra gedragen door de meditatieve klanken van de Griekse ney-fluit en tedere snaarinstrumenten, waarmee Aziza en haar muzikanten een diep gevoel van heimwee én hoop weten op te roepen. Mawja is doordrenkt van thema’s als ballingschap, familieherinneringen en het verlangen naar vrijheid en samenzijn. Dit is een album dat persoonlijke én collectieve geschiedenis verweeft tot een dynamisch geheel, gedragen door Aziza Brahims emotionele zang en de hechte samenwerking met haar band. Met deze plaat bewijst Brahim opnieuw hoe muziek grenzen kan overstijgen en de roep om menselijke waardigheid en rechtvaardigheid universeel kan maken.