B?l?nm?s D?nya

Nefis bir müzik duyuluyor, kim bilir hangi senfoni... Onlarca farkli enstrüman var sahnede. Kemanlarin esinde piyano, onun esliginde nefesliler giriyor devreye, hepsi ayni anda ayni notaya basarken bile farkli sesler çikariyorlar. Orkestranin varligindan haberdar olmasa bu sesin tek bir yerden çiktigina inanabilir insan. Melodiyi isitmeyenler Bir'i, bütünü olusturan parçalari tek tek alip, "Bak," diyorlar, "Bak! Bu öteki..." Keman'in Piyano'yu disladigi bir sahneyi sadece komik çizgi filmlerde görebilecegimizden eminiz hâlbuki... Bütün sifatlarinin, görevlerinin ötesinde bir egitim neferi olan Ziya Selçuk, Bölünmüs Dünya üzerine sordugu sorular ve aradigi/buldugu cevaplarla müzigin sesini biraz daha açarak yüzlerimizi sahneye dönmemizi sagliyor. "...Her sey ama her sey zitlik zannettiklerimizi fark etmemize ve olusturmaya çalistiklari birligi anlamamiza yardimci olmak için bir ögretmen gibi karsimizda duruyor. Fakat biz dogadaki akis ve degisimi zitlik zannetmenin sinirliligini yasiyoruz. Oysa degisim dogalsa sorun yok. Ancak degisim normatifse ziddini doguruyor ve kendisi olmayana dönüsüyor. Bunun sonucunda degisimin iki zit ucundan birini resmin tamami zannediyoruz. Ama bu zitligi asarak akisi bütünde görecek olan da insanin ta kendisi..."