Baan drie

Willy fietst al vijfenveertig jaar als eerste naar het zwembad, om half zeven de deur uit, zodat baan drie van haar is voordat iemand anders er iets van kan zeggen. Ze telt: de banen die Gerda te veel of te weinig zwemt, de tellingen die niet kloppen, de namen op een oud personeelsblad, de sleutel die al twintig jaar in dezelfde kast hoort te liggen. Wat ze niet telt, of juist wél, zijn de dingen die ze zelf ooit heeft opgeschreven, jaren geleden, op kantoor, in een kolom met achternamen en dienstjaren. Op de bank na het zwemmen wordt vlaai gesneden, wordt er gerekend in guldens, wordt er gewacht tot iemand een vraag stelt die niemand wil stellen. Maar het water blijft even koud, de klok blijft twee minuten voorlopen, en op een ochtend ligt er een blad papier tussen twee dozen in dat niemand had willen terugzien.Dit boek is door AI gegenereerd.