Bach: Brandenburg Concertos 4 5 6

Van de ongeveer 300 Sonnetten die Michelangelo Buonarroti componeerde, werden er zeven door Benjamin Britten en elf door Dmitri Sjostakovitsj uitgekozen om op muziek te zetten in werken voor mannenstem en piano. Elk van deze combinaties van muziek en poëzie is een hoogtepunt in de 20e-eeuwse kunstliederenliteratuur. De twee moderne componisten overschrijden de grenzen van de tijd en gaan een dialoog aan met een genie uit de Renaissance van eeuwen eerder, de immense schilder, beeldhouwer en architect Michelangelo (1475-1564). Hij gaf de voorkeur aan een energieke, gepassioneerde, borstelige taal die dichter bij het lexicon van Dante stond dan bij dat van Petrarca, die hij beide ontmoette toen hij de kring van humanisten aan het hof van Lorenzo de' Medici frequenteerde. De juxtapositie in deze opname van Brittens en Sjostakovitsj' blikken naar Michelangelo is een gelukkige keuze: het stelt ons in staat de componisten te vergelijken, hen te onderscheiden en hun eigenaardigheden te waarderen, en de diepgaande redenen te begrijpen die ten grondslag liggen aan hun passie voor deze gedichten. Michelangelo schrijft vaak over liefde, en het is dit thema dat Benjamin Britten prefereert in zijn 7 Sonnets, geschreven terwijl hij in de Verenigde Staten was aan het begin van de Tweede Wereldoorlog nadat hij had besloten Engeland te verlaten. Hij zou pas in 1942 naar huis terugkeren, kort voor de première van dit werk op 23 september in de Londense Wigmore Hall. De opdracht herhaalt de persoonlijke betekenis van het werk: Aan Peter. Peter Pears was Britten's favoriete tenorvertolker van zijn eigen muziek en de man met wie hij een langdurige liefdesrelatie had. Britten, in een keuze die uniek zou blijven in zijn oeuvre, zet Michelangelo's originele Italiaans. Sjostakovitsj' eerste inspiratie voor zijn Suite op Verzen van Michelangelo kan worden herleid tot het horen van Britten's 7 Sonnetten gezongen door Peter Pears in Moskou in 1966. Sjostakovitsj, die zijn werk opdroeg aan zijn vrouw Irina Antonovna, was zo onder de indruk van Brittens zettingen dat hij meteen op zoek ging naar Michelangelo's verzen in Russische vertaling (door Avram Efros). Hij koos elf van de sonnetten, voegde aan elk een eigen titel toe en herschikte ze in een persoonlijke volgorde. De eerste uitvoering vond plaats op 23 januari 1975, zeven maanden voor de dood van de componist. De elf sonnetten bevatten verschillende aanwijzingen, zowel persoonlijk als politiek, uit het leven van Michelangelo, en in de muzikale zetting hoort men een verwijzing naar Sjostakovitsj' eigen toestand als kunstenaar in een conflictueuze relatie met autoriteit.s