Bach Edition: Organ Works, Disc 8

Nieuwe opnames die het veld bijna voor zichzelf hebben in een over het hoofd gezien hoekje van Buxtehude's productie. pieter-Jan Belder, een van 's werelds meest productieve klavecinisten (Gramophone), leidt nu dit uitgebreide en vaak onthullende overzicht van de overgeleverde kamermuziek van Dieterich Buxtehude. Ensemble Fantasticus, dat bestaat uit acht musici die actief zijn in de Nederlandse oude-muziekscene, presenteert de enige complete set van deze muziek op plaat, waardoor het een essentiële aanwinst is voor alle liefhebbers van barokmuziek, verder versterkt door gedetailleerde aantekeningen over zowel de componist als de werken door Jon Baxendale. Buxtehude werd Cantor van de Marienkirche in Lübeck in 1668, toen hij 31 jaar oud was. Dit zou zijn laatste kerkelijke functie zijn. Bach ondernam zijn beroemde voetreis naar Lübeck in 1705 - 37 jaar later - wat de lange levensduur van Buxtehude's carrière aangeeft. Zijn taken vereisten van hem dat hij zich concentreerde op het schrijven van muziek voor de kerk, en pas later richtte hij zich op kamermuziek (zoals Bach deed tijdens zijn laatste decennium). De zeven sonates van Op.1 werden gepubliceerd in 1694, en Op.2 verscheen twee jaar later; deze bundels zijn de enige bekende voorbeelden van zijn muziek die tijdens zijn leven werd gedrukt. Buxtehude lijkt de twee bundels als een eenheid te hebben beschouwd, wat blijkt uit de bestudering van hun instrumentatie en sleutelstructuur. Zeven zou ook veelzeggend kunnen zijn omdat het het aantal noten in de diatonische toonladder vertegenwoordigt en ook een getal is dat doordrenkt is van mystiek en symboliek. Het symboliseert ook het humeur van de zeven planeten, die Buxtehude naar verluidt muzikaal beschreef toen hij de astronomische klok in de Marienkirche tegenkwam. De 14 sonates (alle gescoord voor één of twee solo-instrumenten plus continuo, met strijkers in gedachten) openen samen een ongeëvenaard universum van retorische expressie dat nooit faalt om de luisteraar te verrassen of te ontroeren. De verzameling bevat ook ongepubliceerde stukken die ons begrip van Buxtehude als instrumentaal componist completeren: nog eens 10 sonates, niet gemakkelijk te dateren binnen de carrière van de componist, maar vol met opvallende ideeën zoals de passacaglia met de bas die de Triosonate in A klein ondersteunt.