Badanie parodystycznej literatury postkolonialnej i gotyckiej

Istnieje grupa powie¿ci, które wielu krytyków zaklasyfikowäo jako postkolonialne lub "odpowiadaj¿ce". Nale¿¿ do nich Wide Sargasso Sea autorstwa Jean Rhys, Jack Maggs autorstwa Petera Careya oraz Foe autorstwa J. M. Coetzee. Postkolonializm jest równie¿ uwäany za form¿ parodii. Jednak gatunek ten czasami odbiega od swojego pierwotnego celu, jakim jest odpowiadanie na teksty kolonialne. Jest to parodia, która parodiuje sam¿ siebie. W ten sposób postkolonializm poszerza zakres parodii i jej funkcj¿; to znaczy, je¿li postkolonializm jest parodi¿ kolonializmu, a gotyk sam w sobie jest gatunkiem parodystycznym, to "Szerokie Morze Sargassowe", "Foe" i "Jack Maggs" mo¿na równie¿ zaklasyfikowä jako co¿, co nazw¿ "podwójnymi parodami", poniewä parodiuj¿ one parodie. Parodiuj¿ one nie tylko niektóre cechy postkolonializmu, ale tak¿e postkolonialn¿ literatur¿ gotyck¿. W¿ród cech, które sprawiaj¿, ¿e omawiane dzie¿a s¿ parodi¿ postkolonialn¿, znajduje si¿ sytuacja kobiet i klasy robotniczej, niewolników oraz m¿¿czyzn i kobiet z klasy robotniczej, która nie ulega zmianie. Grupy te s¿ kolonizowane, uciskane i manipulowane. Parodia funkcjonuje g¿ównie poprzez wyolbrzymianie pewnych cech w celu uzyskania absurdalnego efektu w omawianych powie¿ciach.