Badanie porównawcze wymienników jonowych na bazie polianiliny: Chemia i zastosowania

Polimery przewodz¿ce (CP) stanowi¿ klas¿ materiäów organicznych, których w¿äciwo¿ci elektroniczne wype¿niaj¿ luk¿ pomi¿dzy konwencjonalnymi polimerami izolacyjnymi a przewodnikami nieorganicznymi, takimi jak metale lub tlenki metali. Ich odkrycie podwäy¿o d¿ugo utrzymywane zäo¿enie o koniugacji substancji organicznychmateriäy by¿y z natury izoluj¿ce, otwieraj¿c now¿ dziedzin¿ ¿¿cz¿c¿ chemi¿ polimerów, fizyk¿ materii skondensowanej, elektrochemi¿ i nauk¿ o materiäach.Na poziomie molekularnym polimery przewodz¿ce posiadaj¿ szkielet sprz¿¿ony z ¿ - zwykle sk¿adaj¿cy si¿ z naprzemiennych wi¿zä pojedynczych i podwójnych - który wspomaga delokalizacj¿ elektronów. To sprz¿¿enie umo¿liwia transport ¿adunku po domieszkowaniu chemicznym (utlenianie lub redukcja) lub domieszkowaniu elektrochemicznym. Powstäe w ten sposób no¿niki ¿adunku mobilnego - polarony,bipolarony, solitony lub stany zdelokalizowane - nadaj¿ polimerom przewodz¿cym unikalne w¿äciwo¿ci elektryczne, elektrochemiczne i optyczne.