Ballad Of Narayama

In THE BALLAD OF NARAYAMA toont Shohei Imamura de cyclus van leven en dood in een afgelegen bergdorp. De film werd bekroond met de Gouden Palm in Cannes (1983) en is sindsdien favoriet van pers en publiek. De 69-jarige Orin heeft nog een uitstekende gezondheid en, meer bijzonder, heeft nog al haar eigen tanden. Het gebruik in het geïsoleerde bergdorp waar zij leeft, dicteert echter dat ouderen op de leeftijd van zeventig jaar door hun kinderen naar de top van de berg Narayama worden gebracht om daar in de sneeuw te sterven. Voordat het zover is, heeft Orin nog een aantal zaken te regelen: zij zoekt een geschikte vrouw voor haar oudste zoon, die weduwnaar is en zij zorgt ervoor dat haar jongste zoon tenminste eenmaal in zijn leven met een vrouw slaapt. Intussen bereidt zij zich in alle kalmte voor op haar eigen reis naar de dood. THE BALLAD OF NARAYAMA bestrijkt precies één jaar; de film volgt de seizoenen en begint en eindigt in de winter. Deze jaarlijkse cyclus weerspiegelt het hoofdthema van de film, de cyclus van leven en dood, die door Imamura met veel liefde en menselijkheid wordt geportetteerd. Shohei Imamura (Tokio, 1926) was assistent van Yasujiro Ozu en maakte een groot aantal B-films in de jaren zestig. Na een lange periode van reizen en incidenteel televisiewerk maakte hij een succesvolle comeback in de jaren tachtig. THE BALLAD OF NARAYAMA wordt algemeen beschouwd als zijn beste en meest complete film.