Bart Schneemann, Paolo Giacometti, Rombouts Quartet Mozart: Quartets Kv 370/Kv 421/Sonata Kv377 (CD)

Wat ik echt wilde was een scooter, als ik me goed herinner. Maar op die gedenkwaardige dag toen ik 13 werd, bleek het iets heel anders te zijn - een 45-toeren plaat, met een ontroerend familieportret van Wolfgang, Nannerl, en Papa Leopold op de hoes van het mooie kleine vierkante hoesje. De inhoud van dat doosje was nog indrukwekkender: Mozart's Hobo Kwartet! Wat een prachtige muziek was dat voor mij, en wat klonk de hobo mooi: open, warm, expressief, en doordringend. Het ging recht naar mijn kinderziel. Dat was het moment waarop ik besloot hobo te gaan spelen, en dat doe ik nu nog steeds. Opmerkelijk, eigenlijk, die Mozart: hij leefde maar 35 jaar en hij was niet iemand die meteen een onvergetelijke indruk maakte als hij een kamer binnenliep. In zijn tijd werd hij gerespecteerd, in zekere zin was hij beroemd. Maar er waren componisten die een succesvollere carrière hadden. Hij componeerde een duizelingwekkende hoeveelheid muziek, allemaal in een stijl die je zou kunnen omschrijven als van zijn tijd. Zo'n 250 jaar later, is het een periode in de geschiedenis die je wel of niet kan bekoren. De aantrekkingskracht van een wereld van kant, pruiken, en Meissen porselein. Maar het vreemde is dat als je 250 jaar later de stem van Mozart hoort, die aantrekkingskracht heel sterk wordt, 250 jaar. Destijds, als 13-jarige, was ik verslaafd, en ik ben niet de enige: op het moment dat ik dit schrijf, vieren we allemaal de 250e verjaardag van Mozart. Je hoeft alleen maar de radio aan te zetten en je hoort Mozart. Ofwel is er een prachtige opera, ofwel een van zijn 41 symfonieën, 27 strijkkwartetten, serenades, pianosonates, toneelstukken, contradansen, wat dan ook. Natuurlijk kan er hier en daar ook wel eens een potboiler tussen zitten, maar toch, vreemd genoeg, zijn bijna alle werken van Mozart meesterwerken, die ver uitstijgen boven de heersende Stamitz-en Salieri-sfeer...