Bear In Heaven Time Is Over One Day Old
Uitgelicht
|
34,76 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Time Is Over One Day Old van Bear in Heaven, uitgebracht in 2014, is een synth-gedreven new wave- en indierockalbum dat met zijn dreunende beats, warme keyboards, vervormde gitaren en sfeervolle synthesizereffecten de jaren 80 oproept. De vierde studio-lp van de in Brooklyn gevestigde band creëert een nostalgisch, reflectief geluidslandschap rond thema's als tijd, herinnering, seizoenen, ruimte en weemoedige introspectie, waarbij retro-vibes die doen denken aan OMD, Depeche Mode en Gary Numan worden vermengd met moderne elektronische popgrooves. De nummers bouwen zich kunstzinnig op via dissonante lagen, aanzwellende refreinen en nauwgezette instrumentatie, waardoor een samenhangende mix ontstaat van langzame nummers, electro-jams en ritmische synthrock die zowel tijdloos als visceraal direct aanvoelt. Het album is soepeler en zachter dan eerdere werken, maar behoudt een ingewikkeld geluidsontwerp met ingetogen gitaarwerk, gepolijste zang van Jon Philpott en orkestraal aandoende composities die spanning omzetten in ruimtelijke, dansbare oplossingen. Het draagt een beklijvende terughoudendheid en bitterzoet mysterie in zich, peinzend over de vloeibaarheid en ongrijpbare kwaliteiten van de tijd te midden van een prachtige negativiteit die oplost in ontsnapping en loslaten. Hoewel het af en toe wat meanderend is, maken de slimme melodische progressies en complexe brokaatwerk van het album het tot het meest bevredigende en samenhangende werk van de band tot nu toe, waarbij een balans wordt gevonden tussen nostalgie en innovatie.
Time Is Over One Day Old van Bear in Heaven, uitgebracht in 2014, is een synth-gedreven new wave- en indierockalbum dat met zijn dreunende beats, warme keyboards, vervormde gitaren en sfeervolle synthesizereffecten de jaren 80 oproept. De vierde studio-lp van de in Brooklyn gevestigde band creëert een nostalgisch, reflectief geluidslandschap rond thema's als tijd, herinnering, seizoenen, ruimte en weemoedige introspectie, waarbij retro-vibes die doen denken aan OMD, Depeche Mode en Gary Numan worden vermengd met moderne elektronische popgrooves. De nummers bouwen zich kunstzinnig op via dissonante lagen, aanzwellende refreinen en nauwgezette instrumentatie, waardoor een samenhangende mix ontstaat van langzame nummers, electro-jams en ritmische synthrock die zowel tijdloos als visceraal direct aanvoelt. Het album is soepeler en zachter dan eerdere werken, maar behoudt een ingewikkeld geluidsontwerp met ingetogen gitaarwerk, gepolijste zang van Jon Philpott en orkestraal aandoende composities die spanning omzetten in ruimtelijke, dansbare oplossingen. Het draagt een beklijvende terughoudendheid en bitterzoet mysterie in zich, peinzend over de vloeibaarheid en ongrijpbare kwaliteiten van de tijd te midden van een prachtige negativiteit die oplost in ontsnapping en loslaten. Hoewel het af en toe wat meanderend is, maken de slimme melodische progressies en complexe brokaatwerk van het album het tot het meest bevredigende en samenhangende werk van de band tot nu toe, waarbij een balans wordt gevonden tussen nostalgie en innovatie.
Prijshistorie
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: