Bellamypark

Op het aanrecht in de keuken van het huis aan het Bellamypark staan de bloemen van gisteren nog in emmers die niet van hen zijn. Marja en haar dochter Fenna ruimen op wat er overblijft, overhemd voor overhemd, doos voor doos, tot Fenna achter een plint een sporttas vindt die nooit is uitgepakt. Een handdoek, een stuk zeep, een gulden — spullen van een man die elke ochtend om kwart voor vijf ergens naartoe ging waar niemand hem ooit naar vroeg. Tussen de bankafschriften van haar moeder duikt een naam op die iedere maand terugkeert, al vijftien jaar: honderdvijftig euro, zonder omschrijving, aan een vrouw die niemand kent. Fenna wil weten waarom. Marja zwijgt op de manier waarop ze altijd zwijgt — door thee te zetten, een kraan te repareren, een gordijn recht te trekken. Maar in Vlissingen kent iedereen elkaar net iets te goed, en sommige stiltes wonen al veertig jaar op hetzelfde adres. Wat er in 1983 gebeurde in dok drie van de werf, laat zich niet wegvouwen als een overhemd.Dit boek is door AI gegenereerd.