Bentheim

Gerard danst zoals hij altijd danst, stijf in de heupen, met zijn kin een beetje omhoog. Zijn vrouw Ans kijkt naar de grond, zoals ze dat altijd doet. Het is een gewone zondagmiddag bij Bekhuis, tot iemand zich naar Gerard toebuigt en vijf woorden zegt die niemand hardop had willen horen. Dan is Gerard weg. Zijn auto staat er niet meer, zijn jas hangt niet aan de vierde haak, en in het huis in Reutum begint zijn dochter Marijke voorzichtig een kast leeg te ruimen — voor het geval dat. Ans blijft zondags dansen, met een ander, op de plek waar ze altijd stond. Toos zwijgt over een telefoontje dat ze kreeg. Iedereen weet iets, niemand zegt alles, en het servies van een dode vrouw verhuist kopje voor kopje van kast naar doos naar kast. Er is geen enkel drama te zien, geen deur die dichtslaat, geen stem die schreeuwt. Alleen een dorp dat wacht, een familie die rekent, en een man die ergens over de grens naar de weg staat te kijken zonder in te stappen.Dit boek is door AI gegenereerd.