Best Wishes
Uitgelicht
|
22,79 |
Naar shop
|
|
22,79 |
Naar shop
|
|
24,64 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Best Wishes is het tweede studioalbum van de New York hardcore band Cro-Mags, uitgebracht in 1989 via Profile Records. Het album markeert een duidelijke verschuiving van de korte, explosieve nummers op hun debuut The Age of Quarrel naar een crossover thrash en thrash metal geluid, met langere composities die gemiddeld vier minuten duren, gitaarsolo's en een productie die zorgt voor een crispere, crunchy sound. Harley Flanagan nam de vocalen en bas voor zijn rekening na het vertrek van John Joseph, terwijl de line-up verder bestond uit Doug Holland op leadgitaar, Parris Mayhew op ritmegitaar en Pete Hines op drums. Het artwork weerspiegelt de band's fascinatie voor de Hare Krishna religie en hindoeïstische invloeden, geïnspireerd door geschriften als de Bhagavad-Gita, wat een spiritueel optimistische boodschap van hoop brengt te midden van een chaotische wereldvisie. De productie, verzorgd door Chris Williamson en opgenomen in Normandy Sound, Rhode Island, levert een ferocieus, agressief en intens album op dat zowel thrash metal fans als hardcore liefhebbers aanspreekt. Critici prijzen het als een perfect voorbeeld van crossover thrash, met een moderne punch, glassy leads en een leveling bas die het tijdloos maken. Ondanks de taaie toughness bevat het ook introspectievere momenten die textuur toevoegen, resulterend in een werk dat na meer dan drie decennia nog steeds krachtig en relevant klinkt, vol confidence, courage en righteousness.
Best Wishes is het tweede studioalbum van de New York hardcore band Cro-Mags, uitgebracht in 1989 via Profile Records. Het album markeert een duidelijke verschuiving van de korte, explosieve nummers op hun debuut The Age of Quarrel naar een crossover thrash en thrash metal geluid, met langere composities die gemiddeld vier minuten duren, gitaarsolo's en een productie die zorgt voor een crispere, crunchy sound. Harley Flanagan nam de vocalen en bas voor zijn rekening na het vertrek van John Joseph, terwijl de line-up verder bestond uit Doug Holland op leadgitaar, Parris Mayhew op ritmegitaar en Pete Hines op drums. Het artwork weerspiegelt de band's fascinatie voor de Hare Krishna religie en hindoeïstische invloeden, geïnspireerd door geschriften als de Bhagavad-Gita, wat een spiritueel optimistische boodschap van hoop brengt te midden van een chaotische wereldvisie. De productie, verzorgd door Chris Williamson en opgenomen in Normandy Sound, Rhode Island, levert een ferocieus, agressief en intens album op dat zowel thrash metal fans als hardcore liefhebbers aanspreekt. Critici prijzen het als een perfect voorbeeld van crossover thrash, met een moderne punch, glassy leads en een leveling bas die het tijdloos maken. Ondanks de taaie toughness bevat het ook introspectievere momenten die textuur toevoegen, resulterend in een werk dat na meer dan drie decennia nog steeds krachtig en relevant klinkt, vol confidence, courage en righteousness.