Beulen van Breendonk

Het Fort van Breendonk werd tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Sipo-SD gebruikt als gevangenis en doorgangskamp. De omstandigheden ter plekke waren zwaar vergelijkbaar met die in concentratiekampen: gevangenen werden uitgehongerd, uitgescholden, gemishandeld en gefolterd. Het boek beschrijft de misdaden die daar zijn begaan en reconstrueert het proces van Mechelen uit 1946, waarin de Belgen onder hen terechtstonden voor de gruwelen die in het fort waren begaan. De militaire rechtbank sprak bijzonder zware straffen uit tegen 23 beklaagden, waarbij 16 de doodstraf kregen. Een vergelijking met het kamp Amersfoort laat zien dat de omstandigheden daar vergelijkbaar ernstig waren, maar dat de verantwoordelijken na de oorlog minder zwaar werden aangepakt. Het werk werpt ook de fundamentele vraag op hoe iemand tot beul kan uitgroeien. Het boek is geschreven door een team van vijf historici onder leiding van Mark Van den Wijngaert, met bijdragen van Patrick Nefors, Olivier Van der Wilt, Tine Jorissen en Dimitri Roden, verbonden aan het Fort van Breendonk.

Het fort speelde een cruciale rol in de onderdrukking door de Duitse bezetter en vertegenwoordigt een hoofdstuk uit de Belgische oorlogsgeschiedenis. Het werk is een uitgebreide bron over misdaden, rechtspraak en de menselijke dimensie van de strafrechtelijke nasleep na de oorlog.

Kenmerken

• Fort Breendonk gebruikt als gevangenis door Sipo-SD.
• Levensomstandigheden vergelijkbaar met concentratiekampen.
• Bijna 280 gevangenen bezweken of werden terechtgesteld.
• Mechelen-proces 1946: 23 beklaagden, 16 doodstraffen.
• Boek onderzoekt hoe iemand beul wordt.