Beyond the Blue Horizon

Laten we het zo zeggen, Peg Carrothers is geen jazz-zangeres. Om eerlijk te zijn is Peg Carrothers strikt genomen geen zangeres. Peg Carrothers is een dame die zingt. En dat maakt het verschil...In 2001, toen haar eerste album uitkwam, 'Blue Skies', twee jaar eerder opgenomen met een handvol getalenteerde muzikanten uit de jazzscene van Minneapolis, onder leiding van haar man, een zekere Bill Carrothers, op weg om een van de meest subtiele en fijnste pianisten van zijn generatie te worden, stelde Peg zich als volgt voor: 'We wonen momenteel op het Upper Peninsula van Michigan met twee kinderen, een kat en een goudvis... Muziek is het kostbaarste in mijn leven en helpt me om te gaan met deze gekke, gekke wereld... 'Twintig jaar later en de dingen zijn nog steeds min of meer hetzelfde. Het echtpaar woont nog steeds in Mass City, op een steenworp afstand van Lake Superior. De kinderen zijn opgegroeid... Andere katten, andere honden zijn meegekomen om het huis te kraken. Bill is een ongeëvenaarde meester van de hedendaagse jazzpiano geworden. Peg, nu 55 jaar oud, zal nooit meer van muziek haar beroep maken... Natuurlijk zijn er in de tussentijd af en toe platen op het toneel verschenen. Een tweede genaamd 'Edges of my Mind', uitgebracht in 2014 onder het Vision Fugitive label. En een vuistvol andere hand in hand met Bill ('Armistice 1918' (2004), 'Playday' (2008), 'Sunday Morning' (2013)) of de cellist Matt Turner ('The Voices that are Gone' uitgebracht in 2009 en gewijd aan het repertoire van de grote Amerikaanse liedjesschrijver Stephen Foster). Maar eigenlijk is Peg Carrothers hetzelfde gebleven. Uniek. Tijdloos. Onvergelijkbaar. Totaal los van elke andere esthetische stroming die typisch is voor onze 'geglobaliseerde' pseudo-moderniteit - helemaal van nu, ver weg van het erbij horen. Alsof, aan het eind van de dag, diep geworteld in haar innerlijke Amerika, uitgestrekt geografisch, idiomatisch, cultureel en imaginair landschap, Peg, vanaf haar vroegste jeugd in de kerk of in familiebijeenkomsten, alleen maar kon zingen wat ze leefde, hoe ze leefde, waar ze leefde, voor zichzelf en voor haar verwanten - haar stem in het heden etsen als een 'natuurlijke' uitbreiding van al diegenen die, vóór haar, dezelfde liederen hadden gebruikt en gevolgd, haar diepgaande originaliteit puttend uit een soort zelfverkozenheid in dit grote collectieve koor/lichaam..Zonder twijfel ligt hier haar rijkste en vruchtbaarste paradox - niets zelfvoorzienends, intrinsiek populair of ogenschijnlijk achterlijk belemmert ooit de universele reikwijdte van deze 'huiselijke muziek', op haar eigen manier getekend door het verstrijken van de tijd en het rumoer van de wereld..Dit nieuwe album, 'Beyond The Blue Horizon', opgenomen in Minneapolis, zoals altijd samen met dezelfde ploeg muzikanten (Bill Carrothers op de piano, Dean Magraw op de gitaar en Billy Peterson op de contrabas), is opnieuw een meesterlijke illustratie. Zoals gewoonlijk put Peg Carrothers met ongebreidelde vrijheid uit de enorme schatkamer van haar erfenis, haar geheugen en haar smaak, en stelt ze een buitengewoon coherent programma samen op ogenschijnlijk ongelijksoortige wijze - waarbij ze een handvol jazzstandards uit de jaren '30 en '40 samenbrengt ('Sweet and Lovely', 'Dream', 'Moonglow'..); een paar parels uit het Great American Songbook ('Beyond The Blue Horizon' en 'Happy Days Are Here Again', een melodie uit een musical van eind jaren '20 die de signatuurtune zou worden van de presidentiële campagne van Roosevelt in 1932 ...); twee briljant heruitgevonden popballads ('I'll Stand By You' van Chrissie Hynde; 'Right When It Belongs' van Trent Reznor, leadzanger van de band Nine Inch Nails!) en een prachtig origineel nummer gecomponeerd door Bill Carrothers rond een tekst van de Russische dichter Konstantin Simonov ('Wait For Me'). Zoals altijd 'op afstand gehouden' door de spectrale en dromerige gratie van de subliem-sofistiche minimalistische arrangementen, doordringt Peg Carrothers' doorschijnende, etherische, nonchalante stem de meanders en curves van deze bedrieglijk eenvoudige thema's om verontrustend verstilde interpretaties te inspireren, doordrenkt met wild-ogende loomheid en traagheid, bescheiden en subtiel uitnodigend tot een selectie van efemere 'achter de schermen' perspectieven van de Amerikaanse droom, in de off-the-wall-stijl van David Lynch films. De magische kwintessens van Peg Carrothers' rauwe verfijnde vocalen, een antwoord op deze 'gekke, gekke wereld', een inspiratie om te creëren en er toch mee te leven, kaalgeplukt maar toch betoverend..