Biomateria¿y stosowane w implantologii stomatologicznej i mechanizmy osteointegracji: Od bada¿ laboratoryjnych do sukcesu klinicznego

Osteointegracja oznacza bezpo¿rednie, funkcjonalne i strukturalne po¿¿czenie mi¿dzy ¿yw¿ ko¿ci¿ a powierzchni¿ implantu przenosz¿c¿ obci¿¿enia. Poj¿cie to, wywodz¿ce si¿ z prze¿omowej definicji Brånemarka z 1969 roku - w której scharakteryzowano je jako bezpo¿rednie po¿¿czenie ko¿ci z implantem bez po¿rednicz¿cych tkanek mi¿kkich - ewoluowäo, tak aby obejmowä równie¿ sukces kliniczny. W 1986 roku Amerykäska Akademia Stomatologii Implantologicznej doprecyzowäa t¿ definicj¿, k¿ad¿c nacisk na mocne, bezbolesne i nieruchome osadzenie materiäu alloplastycznego pod obci¿¿eniami funkcjonalnymi. Rozwijaj¿c t¿ koncepcj¿, Zarb i Albrektsson ustalili, ¿e prawdziw¿ kliniczn¿ osteointegracj¿ definiuje d¿ugotrwäa stabilno¿¿ implantu przy braku bólu, ruchomo¿ci lub przejänienia oko¿oz¿bowego na zdj¿ciu rentgenowskim.