Biopolityka u Giorgio Agambena: Krytyczna refleksja na temat legitymizacji w¿adzy suwerennej

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie koncepcji biopolityki w twórczo¿ci w¿oskiego filozofa Giorgio Agambena, a dok¿adniej w jego dziele z 1995 roku, które zapocz¿tkowäo seri¿ Homo Sacer i nosi ten sam tytu¿: Homo Sacer: W¿adza suwerenna i ¿ycie nagie. Opieraj¿c si¿ na my¿lach Foucaulta i Arendt z jednej strony oraz Benjamina i Schmitta z drugiej, Agamben cofa poj¿cie biopolityki do fundamentów zachodniej polityki. Wäne jest pokazanie, w jaki sposób struktura, logika i topologia funkcjonowania biopolityki o¿ywiaj¿ relacje polityczne od samego pocz¿tku i ¿e nowoczesno¿¿ by¿a w stanie je ujawni¿, radykalnie zmieniaj¿c wspó¿czesne przestrzenie polityczne. Wiadomo, ¿e poj¿cie to zostäo stworzone przez Foucaulta i ¿e w jego my¿leniu funkcjonuje ono jako forma w¿adzy, jednak u Agambena pojawia si¿ ono w sposób centralny, jako co¿ w rodzaju podstawowego poj¿cia, z którego wywodz¿ si¿ cztery inne: homo sacer, w¿adza suwerenna, stan wyj¿tkowy i obóz koncentracyjny. Wspó¿czesna polityka, wywo¿uj¿c permanentny stan wyj¿tkowy, izoluje i wytwarza samo ¿ycie, a tak¿e przejmuje prawo do zarz¿dzania nim. W tej strukturze funkcjonowania mamy jako paradygmat przestrzeni politycznej obóz koncentracyjny.