Blauwe Hanen

Elmar Kuiper zet in Blauwe hanen zijn derde Nederlandstalige dichtbundel uiteen in een lyrisch ik dat met mededogen en venijn naar het verleden kijkt en de toekomst verwelkomt. Zijn ongebreidelde liefde voor taal, land, vogel en dier verrast telkens opnieuw. Het werk is doordrenkt met een groen Fries landschap en een poëtisch register dat intuïtief aanvoelt, met een sterk gevoel voor klank, ritme en inventief rijm. Vaak botst dit zangerige taalgevoel met een ruwer idioom, waardoor Kuiper’s poëzie zowel fysiek als zintuiglijk aanvoelt. Daarnaast schrijft hij surrealistische prozagedichten die een verrassende wending geven aan de aanduidingen van realiteit.

In Blauwe hanen laat het verleden ruimte maken voor vernieuwing, terwijl de dichter zich beweegt tussen traditie en experiment en tussen oude en nieuwe taal. De poëzie is tangible en sensueel, met herinneringen, dromen en een geraffineerd spel tussen spraak en beeld. Centraal staat een Fries landschap dat het werk een duidelijke place geeft, terwijl de schrijver zichzelf als vernieuwer positieert in een voortdurend spanningsveld tussen zachtheid en botheid.

• Derde Nederlandstalige dichtbundel
• Lyrisch ik met mededogen en venijn
• Verleden op de schop, toekomst verwelkomd
• Fries landschap, groen en onmiskenbaar
• Fysiek en zintuiglijk, tussen traditie en experiment
• Surrealistisch aandoende prozagedichten