Bootsma

Sikke slijpt schaatsen zoals hij altijd heeft gedaan: op gehoor, op gevoel, precies zoals zijn vader het hem leerde. De winkel aan de Eegracht draait al veertig jaar op dezelfde steen, hetzelfde koekblik met kaartjes, dezelfde stilte tussen de klanten door. Wanneer het weerbericht ijs belooft, staat de rij tot op de stoep, en staat er ineens ook een jongen bij de slijpmachine die niets zegt en nergens naar vraagt — behalve wat er onder de kap ligt.Zijn dochter Fenna komt terug uit Amsterdam met een map onder haar arm en een vraag die ze niet durft te stellen, terwijl een projectontwikkelaar al jaren om het pand heen draait en wacht tot de kou eindelijk wint. Ondertussen ligt er ergens onder het ijs van de Houkesleat iets dat al drieëndertig winters op iemand wacht.Op de gracht wordt gemeten, geteld, gewacht: op vorst, op een antwoord, op het moment dat iemand eindelijk zegt wat hij al die jaren heeft verzwegen. Maar hoe dik moet het ijs zijn voordat je erop durft te vertrouwen?Dit boek is door AI gegenereerd.