Boris

Marijke pakt de dozen van haar man in, plank voor plank, en houdt de hond bij de deurpost in de gaten alsof hij ergens op wacht. Boris is dertien, en het huis moet leeg voor de bezichtigingen, en er zit een envelop in de la die ze al weken niet durft te openen. Haar dochter Eva neemt in Maastricht de telefoon niet op, of belt terug op het verkeerde moment, alsof ze allebei bang zijn voor wat er gezegd moet worden zodra de lijn opengaat. In treinen naar Utrecht en weer terug ontmoet Marijke een vreemde man die iets van haar man blijkt te weten wat zij zelf nog niet wist. Ondertussen wordt de hond magerder, stiller, en schuift de tijd die er nog is stap voor stap dichterbij. Wat er die laatste donderdag precies is gebeurd, weet niemand hardop te zeggen — tot het niet langer kan wachten.Dit boek is door AI gegenereerd.