Boża (nie)doskonalośc

Literatura, jako zjawisko typowe dla sfery tego, co nieprzekraczalne, artystyczne, jest cz¿sto konfigurowana jako mo¿liwa alternatywa dla dialogu mi¿dzy jednostk¿ a jej bezpo¿redni¿ rzeczywisto¿ci¿, przy czym rola jednostki obejmuje zarówno postä autora, jak i czytelnika, poprzez relacj¿ czasami kierowan¿ przez interpretacj¿, kontestacj¿, rekonfiguracj¿, a nawet jako strategi¿ sublimacji - cz¿sto jedynego mo¿liwego sposobu bycia w ¿wiecie - aby ustawi¿ si¿ w obliczu codzienno¿ci, która jest tak sprzeczna z si¿¿ witaln¿, z organiczno¿ci¿ kädej ¿ywej istoty, by¿ mo¿e z ludzk¿ natur¿ - mechanizmami ucieczki od opresyjnych i dehumanizuj¿cych do¿wiadcze¿, bardziej ni¿ pot¿¿n¿ i skuteczn¿ broni¿ walki. To w¿änie w tym codziennym ¿yciu Augustyn z Hippony i José Saramago odkryli surowy materiä dla swoich pism. Niniejszy artyku¿ ma na celu zbadanie, w jaki sposób autorzy, którzy s¿ tak daleko od siebie, stali si¿ silnymi interpretatorami swoich rzeczywisto¿ci, t¿umaczami i g¿osicielami tak szczególnych ¿wiatopogl¿dów, zbli¿aj¿c swoje teksty do siebie poprzez badanie dialogicznego charakteru, który kieruje ich dyskursami, aby zrozumie¿ przeplatanie si¿ wypowiedzi, krzy¿owanie si¿ tekstów.