Brams huis

Op de dag van de begrafenis staat er iemand naast Ria met een Hema-tas, en zegt: eenentachtig, dat is een mooie leeftijd. Ria knikt. Wat ze niet zegt: dat Bram haar veertig jaar geleden beloofd heeft dat het huis van hen zou blijven. Van de groep. Wat er ook gebeurde. Maar toezeggingen aan een keukentafel wegen weinig bij een notaris, en Karin, zijn dochter, wil de erfenis regelen zoals dat hoort: met een akte, een taxatie, een datum. In het huis aan de Leidsevaart wonen ze nog steeds allemaal — Greet met haar wasschema's, Joop met een tas die hij nooit helemaal opent, Toos die meer hoort dan iedereen denkt. Ergens in die tas ligt een half vel papier met een handtekening die misschien niets betekent, of alles. Iedereen herinnert zich een andere zin, gezegd op een andere avond, in een andere kamer. Wie er gelijk heeft, is niet de vraag. De vraag is wie het hardst nodig heeft dat hij gelijk krijgt.Dit boek is door AI gegenereerd.