Brilliant Classics Sarti: 6 Sonatas Voor Traversiere Fluit & B.C. CD

Zoals zoveel 18e-eeuwse componisten genoot Giuseppe Sarti (1727-1802) tijdens zijn leven een faam die die van W.A. Mozart evenaarde, maar vandaag de dag is hij nauwelijks bekend. Sommigen herinneren zich hem misschien als de auteur van de aria 'Come un agnello', geleend door Mozart in Don Giovanni. Sarti's aria's werden immers tijdens zijn leven beschouwd als ware modellen van de Italiaanse stijl. Zelfs na zijn dood werden ze regelmatig uitgevoerd in de salons van de adel. Maar rond 1840 was de herinnering aan de man en zijn werken grotendeels vervaagd. De laatste decennia is er echter opnieuw aandacht voor Sarti; niet alleen voor zijn composities, maar ook voor zijn verdiensten als pedagoog en theoreticus. De 6 Sonate a Flauto Traversiero solo e Basso Continuo werden uitgegeven in Parijs door Christophe Le Menu. De publicatiedatum, 1772, kan worden afgeleid uit een advertentie die eind dat jaar in een tijdschrift verscheen. Het is een verzameling sonates die duidelijk bedoeld zijn voor een publiek op een meer professioneel dan amateurniveau eigenaardigheden van de dwarsfluit, die volgens de smaak van die tijd de zangkwaliteiten van de menselijke stem als model had. Hierdoor kon Sarti gebruik maken van zijn vaardigheid in het componeren van opera's om bijzonder ontroerende, zelfs dramatische melodieën te schrijven, met typisch theatrale affecten, zoals in het Largo en Cantabile van de Eerste Sonate of het Andante van de Vierde Sonate, beide in de toonsoort G mineur, die op de dwarsfluit, met zijn versluierde timbre, delicaat liefkozend is. In de context van wat een van de belangrijkste kenmerken is van fluit (en viool) schrijven door Italiaanse componisten, gebruikt Sarti een articulatie gedomineerd door legato, waarmee hij zich duidelijk onderscheidt, net als de Franse componisten, van de overwegend gearticuleerde stijl die de overhand had bij Duitse componisten. De opmerkelijk fluitistische schrijfwijze, voor een componist die het instrument niet bespeelde en ook niet veel instrumentale muziek in het algemeen schreef, suggereert dat hij in contact kan zijn geweest met een fluitvirtuoos die hem ofwel adviseerde ofwel inspireerde. Een geloofwaardige hypothese is dat een samenwerking met het orkest van het Groothertogdom Florence hem ertoe bracht nauw samen te werken met de belangrijkste fluitist, de virtuoos Niccolò Dôthel.