Broken Waltz And Disasters (CD)

Wie in de haven van de Légué Clément Palant en Xavier Soulabail ziet, zal zich moeiteloos die twee piraten kunnen voorstellen die terugkeren van een verre expeditie, met hun laarzen nog smeulend uit de as van BUCK, hun vorige schip. Hier zijn ze, laaiend, en verdedigen Broken Waltz, dat ons meeneemt voor een nieuwe reis, stormachtig en verfijnd, kleurrijk en verrassend, ruw en romantisch. De sinistere en beklemmende boogie van Broken Waltz veroorzaakt koude koorts, koud zoals de Joy Division overblijfselen. Het malafide duet neemt vandaag de achterweg die door Grinderman van Nick Cave, de Tom waits' bastringue, de rock-a-boogie van de Cramps of de synth-blues van Suicide werd onderzocht. De ene met de drums en zijn stem, de andere met een bas, ze gebruiken de elementen gemengd met fijne smaak en sterke referenties, met wijze geluidstrafieken, om ons twee LPs kort na elkaar te bieden, vol anglo-saxon stormen die hier hun geestverruimende winden laten opsteken. Saxofoon, orgel, een vrouwenstem voegen zich soms bij dit bewust geclaimde anti-gitaar duet, een manier om een geduchte klauw op te leggen aan deze donderende creaties die rechtstreeks uit een glinsterende kunstenaarswerkplaats komen. De woorden en de gekwelde stem resoneren onder een verontrustend maanlicht in een mysterieus land van geluk... En rampen.