C'EST A MOI CA

Gwendoline, een bretons duo bestaande uit Pierre Barrett en Mickaël Olivette, bracht in 2024 hun tweede album C'est à moi ça uit bij Born Bad Records. Dit werk duikt dieper in de Franse cold wave, doorspekt met rock en punkinvloeden, en wordt vaak omschreven als shlagwave. De sound kenmerkt zich door stridente synths, grave stemmen, cold-wave gitaren en martelende kicks, geproduceerd op een minimalistische, home-made manier in het Finistère. De teksten barsten van zwarte humor, ironie en cynisme, met een fatalistische blik op het leven van losers, hangplekken als bar-PMU's, goedkope bier, sigaretten en de overgang naar een teleurstellend volwassen bestaan. Het album vangt de essentie van een generatie tussen adolescentie en realiteit, vol auto-derisie en luciditeit over een anxiogene wereld vol sociale, ecologische en energetische onzekerheden. Ondanks de duisternis slagen de twee erin om pakkende refreinen en hymnes te smeden die uitnodigen tot collectieve vreugde, als een feestelijke rebellie tegen de malaise. Ze putten inspiratie uit acts als Bruit Noir, Lescop, Diabologum en Miossec, maar blijven uniek in hun lo-fi aanpak en professionele mix die punk en pop verbindt. C'est à moi ça is een soundtrack voor de underdogs, een pleidooi om door te feesten te midden van de chaos, met een professionele productie die de rauwe energie versterkt zonder overbodige fratsen. Het bevestigt Gwendolines plaats in de Franse post-punk scene, somber maar effectief en dansbaar.