Cincinnati Sym. Ursula Oppens Carter: Piano Concerto, Variations (CD)
Uitgelicht
|
28,75 |
Naar shop
|
Beschrijving
Bol Partner
Dit album bevat werken van de componist Elliott Carter, uitgevoerd door pianiste Ursula Oppens, het Cincinnati Symphony Orchestra en dirigent Michael Gielen. Het werd uitgebracht in 1986 en vertegenwoordigt de moderne klassieke muziekstroming, waarin Carter een unieke synthese creëert van Amerikaanse experimenten en Europese modernisme. Zijn muziek kenmerkt zich door complexe texturen, ritmische innovaties en contrapuntische technieken, beïnvloed door figuren als Charles Ives, Nadia Boulanger en componisten zoals Debussy, Stravinsky en Schoenberg. Carter bereikte zijn stilistische volwassenheid rond 1951 en ontwikkelde een originele benadering voor orkestwerken, met invloeden uit serialisme, jazz en superimpositie van lagen. De opnamen vangen twee verschillende periodes in Carters oeuvre: de Variations for Orchestra uit de jaren 1950 als monumentale samenvatting van eerdere doorbraken met verwijzingen naar Schoenberg, Berg en Ives, en het Piano Concerto uit de jaren 1960 als tragisch conflict tussen piano en orkest, geïnspireerd door een gespleten wereld. Deze stukken tonen Carters meesterschap in variatietechnieken, canons en oppositie van materialen, resulterend in visionaire, intens geladen klankwerelden die de grenzen van het moderne orchestale idioom verleggen.
Vergelijk aanbieders (1)
Dit album bevat werken van de componist Elliott Carter, uitgevoerd door pianiste Ursula Oppens, het Cincinnati Symphony Orchestra en dirigent Michael Gielen. Het werd uitgebracht in 1986 en vertegenwoordigt de moderne klassieke muziekstroming, waarin Carter een unieke synthese creëert van Amerikaanse experimenten en Europese modernisme. Zijn muziek kenmerkt zich door complexe texturen, ritmische innovaties en contrapuntische technieken, beïnvloed door figuren als Charles Ives, Nadia Boulanger en componisten zoals Debussy, Stravinsky en Schoenberg. Carter bereikte zijn stilistische volwassenheid rond 1951 en ontwikkelde een originele benadering voor orkestwerken, met invloeden uit serialisme, jazz en superimpositie van lagen. De opnamen vangen twee verschillende periodes in Carters oeuvre: de Variations for Orchestra uit de jaren 1950 als monumentale samenvatting van eerdere doorbraken met verwijzingen naar Schoenberg, Berg en Ives, en het Piano Concerto uit de jaren 1960 als tragisch conflict tussen piano en orkest, geïnspireerd door een gespleten wereld. Deze stukken tonen Carters meesterschap in variatietechnieken, canons en oppositie van materialen, resulterend in visionaire, intens geladen klankwerelden die de grenzen van het moderne orchestale idioom verleggen.
Prijzen voor het laatst bijgewerkt op: