Clara Eggink

Geneticaprotagonisten krijgen een beetje gelijk. Uiteraard niet helemaal; daarvoor zijn mensen te gecompliceerd. De grootouders en de ouders van Clara Eggink verhuisden vele, vele malen. Bij haar was het niet anders. Gezegend met een onmiskenbare vitaliteit en wilskracht toonde ze haar dynamiek ook in de omgang met de eigen en andere kunne. Met haar voormalige man Jacques Bloem heeft ze een tot over de dood reikende band gehouden. Hem heeft ze op een bewonderenswaardige wijze naar het einde geleid. Het was een onderdeel van haar gulle karakter, voor hen die haar zeer na stonden. Ze schermde haar leven goed af; ze moet bijna een instinctmatige afkeer gevoeld hebben van de waan en hitsigheid van media. Schillers strofe ‘Laat me slechts trouw blijven aan mezelf’ was op haar zeer van toepassing. Een misplaatste elitaire opvatting over het kunstenaarschap had ze ook. Te weinig onderkende ze dat kunstenaars gewone mensen zijn die soms wat meer en dan weer minder kwaliteiten hebben. Haar literaire nalatenschap is relatief beperkt. De columns, waarin ze een deel van haar persoonlijkheid openbaarde, en het vertaalwerk daarentegen (zeer) omvangrijk; alles is keurig op een rijtje gezet.