Colin Roche Le Livre Des Nombres (CD)

Spreken over de blanco pagina' angst is een understatement: het is tegelijkertijd de visie van zowel het lege als het gevulde. De absolute leegte van een echovrije kamer of, aan de andere kant, de blanco potentie vol van een idee in het verschiet. Het enige troostende aan een blanco bladzijde is dat de artiest er in zekere zin zijn angst op kan botvieren. Het ligt daar vlak voor ons, met alle noodzakelijke gereedschappen er omheen blootgelegd, om het te bestrijden en te temmen: een soort arena. Voor de muziekcomponist wordt deze arena niet begrensd door een kader, maar door de notenbalk: vijf oneindige lijnen die doorkruist worden door de verbeelding van de componist, die hier en daar de muzikale partituren laat vallen. Aan beide uiteinden van deze vijf lijnen: de uitvoerders aan de ene kant, de toehoorders aan de andere. Alleen binnen deze muzikale notenbalken zit de componist als het ware gevangen, zolang de acteurs die het kunstwerk maken en ontvangen deze vijf lijnen niet omzetten in een levendige structuur. Een feit blijft, dat alle betekenis heeft in het leven van de componist en in zijn verhouding tot de blanco pagina: de lijnen van de notenbalken lijken voorbij te stromen door de tijd, ze staan niet stil of wachten op de potloodbeweging, maar vliegen juist. Het getallenboek is de poëtische opmaak van deze afgrond, en zijn 'mise en abyme'. Het is tegelijkertijd de eigenlijke vertelling van het schrift, en de verklaring van zijn moeilijkheid. De component van het kunstwerk is de leegte zelf, maar de leegte getransponeerd in een andere dimensie, de tijdsdimensie. Tijdens het werk aan de tafel wordt elke seconde geregistreerd die niet wordt besteed aan het schrijven van muziek. Uit al deze materialen, opgebouwd door de antimaterie van het muzikale schrijven, zal het kunstwerk ontstaan.