Dan moet ze het zelf komen vragen

Ietje leert lopen op het schoolplein, tussen de viskraam van haar vader en de kar aan de overkant. Hij houdt een gepelde garnaal omhoog en roept haar naam. Roekie zit op haar hurken bij de kar en roept niets. Het kind kiest een richting, en iedereen die het ziet weet dat het gezien is.Daarna groeit ze op in de damp van de friteuse en in de damp onder de doek. Ze leert een schol openleggen, ze leert deeg vouwen. Wat niemand haar vertelt is dat de vergunning voor de plek waar de kraam staat al jaren op haar naam is gezet, en dat haar moeder aan de overkant iets heeft aangenomen dat daarna nooit meer genoemd is.In januari moet er een handtekening onder. Haar vader rekent op de zaterdagen, Roekie rekent op de keuken, en geen van beiden vraagt het haar.Dit boek is door AI gegenereerd.