De Deurninger

Ans woont al jaren achter hetzelfde raam, met de vitrage precies genoeg opzij om de straat te zien zonder gezien te worden. Ze weet wanneer de post komt, wie er bij de garage blijft hangen, en welk handschrift ze niet kent op een envelop die niet voor haar bestemd is. Boven de garage, in een zaal die naar leer en talkpoeder ruikt, leert Hemmie de jongens van de straat al dertig jaar hoe je een klap geeft zonder erdoor te vallen. Beneden houdt Wim met sleutels en facturen een bedrijf overeind waarvan hij weet dat het op zijn laatste benen loopt. Dan komt Rikus terug. Veertig jaar weg, een te dure jas, verhalen over bussen en personeel die niemand meer helemaal gelooft — en een naam die in dit huis, in deze straat, nooit hardop is uitgesproken. Hij zwaait naar ramen die niet opengaan en klopt op deuren waarachter mensen zwijgen op een manier die harder is dan schreeuwen.Dit boek is door AI gegenereerd.