de ecologie van landschapskunst (15e-17e eeuw)

Hoogtepunten uit de Nederlandse landschapsschilderkunst laten zien hoe kunstenaars zich steeds meer richtten op landschappen en natuurlijke elementen Vaak wordt gezegd dat het westerse denken heeft gezorgd voor een slechte relatie tussen mens en natuur. Dit zou zijn begonnen in de renaissance, toen de mens centraal kwam te staan. De vraag is of je dit ook kunt zien in landschapschilderkunst. Als we kijken naar Nederlandse schilderijen uit 1500 tot 1700, zien we juist dat de natuur belangrijk is. Mensen worden vaak afgebeeld alsof ze in harmonie met de natuur leven. Reizende kunstenaars hebben daarbij geholpen, omdat zij nieuwe ideeën meebrachten. Ook de ideeën over kunst uit die tijd geven niet alleen aandacht aan de mens, maar ook aan de natuur zelf. Toch grijpt de mens soms in de natuur in, bijvoorbeeld bij het inpolderen van land. Dit laat zien dat de relatie tussen mens en natuur niet altijd eenvoudig is. Schilderkunst kan ons helpen anders naar de natuur te kijken. Dit zien we bijvoorbeeld bij het werk van Guillaum du Gardijn, waarin mensen veranderen in bomen. Ook in verhalen uit de Metamorfosen van Ovidius veranderen mensen in planten, bomen of dieren. Deze beelden laten zien dat mens en natuur sterk met elkaar verbonden zijn.