De grachtengordel

Meijsings roman schetst een beeld van het Amsterdamse literaire wereldje in de jaren zeventig en tachtig. De hoofdpersoon is een wezenloze idealist die zijn ivoren toren moet verlaten en zich staande probeert te houden in de grauwe werkelijkheid van de grote letterstad. Hij zoekt zijn weg tussen vijandige kunstbroeders, uitgevers en krantenschrijvers en probeert te blijven ademen op de onderste trede van het vak: als broodschrijver. Gaandeweg raakt hij verstrikt in het valse concert van meningen en media en wordt hij het lelijke voorbeeld van wat hij haat: het wereldje van ellebogenwerk, bevoordeling en de ratrace naar succes en goudmunt. Pas wanneer hij geconfronteerd wordt met de leegte van zijn situatie, lijkt er ruimte te ontstaan om het geraas en gebral achter zich te laten, mede dankzij een onverwachte vondst.

De roman biedt een kritische, soms rauwe kijk op de literatuurwereld en de mechanismen van reputatie en macht. Het verhaal is verbeeld en tegelijk herkenbaar, met een duidelijke focus op de spanning tussen idealen en realiteit in een wereld waar tekenen van succes vaak hand in hand gaan met opportunisme en competitie. De tekst bevat bovendien een uitgebreid essay van de auteur en twee appendices die de fictie beter ontsluiten.

De grachtengordel is een beminnelijke, maar scherpe kunstenaarsroman die de lezer uitdaagt na te denken over wat men bereid is op te geven voor carrière en erkenning, en welke prijs een onestrukt idealist uiteindelijk betaalt in het jachtige kunst– en mediawereldje.

Kenmerken

• Hoofdfiguur: een idealist verlaat zijn ivoren toren
• Speelt zich af in Amsterdamse literaire wereld van jaren zeventig/tachtig
• Verhaal volgt broodschrijver te midden van uitgevers en media
• Thema’s: competitie, bevoordeling en nieuwsgewrang
• Hij raakt verstrikt in ellebogenwerk en kongsivorming
• Eindigt met een onverwachte vondst die rumoer afwendt