De Koelcel

Achter het raam van de frituur staat een leeg tafeltje waar niemand meer zit, en toch dekt Ans er een bord voor. Haar vader is dood, het plein waar zij patat bakt ligt op een tekening van de gemeente al ingekleurd als groenstrook, en de slager ernaast houdt zijn winkel al veertig jaar open uit iets wat op trouw lijkt, maar zwaarder is. Dan komt er een vreemde het plein op, met een ingelijste foto onder zijn arm: het tolhuis, augustus vierenveertig, en op de achtergrond een jongen bij de deurpost. Hij stelt vragen die niemand wil beantwoorden, en Ans dweilt door alsof ze niets hoort. Maar in een schrift onder de trap staat iets opgeschreven dat dertig jaar geleden al gelezen is, door haar, en verzwegen. Terwijl Meifen bij de Chinees haar eigen leugen over een subsidieaanvraag met zich meesleept en Wim zijn beste vriend nooit heeft durven tegenspreken, wordt duidelijk dat dit plein al zijn levens lang draait op dingen die niet gezegd worden.Dit boek is door AI gegenereerd.